انديشة پيروزي نهايي نيروي حق و عدالت بر باطل و ستم و برپايي تمام ارزش‌هاي انساني به دست مبارک «مهدي» انديشه­اي است که همه گروه‌هاي مسلمان‏، آن را باور دارند؛ زيرا ريشه در قرآن کريم دارد؛ اما چرا نام «مهدي» در قرآن نيامده است؟ آيا اگر نام او مي­آمد، باور مردم به او عميق‌تر نمي­شد؟

 براي پاسخ به اين سؤال، روش­هاي قرآن مجيد را در معرفي انسان‌هاي خوب و وارسته بيان مي‌کنيم. قرآن براي شناساندن اين افراد، از سه راه استفاده کرده است :

راه اول. معرفي با اسم: نخستين راه شناساندن، آوردن اسم شخصيت مورد نظر است؛ مانند: (و ما محمد الا رسول)[1] يا (واذکر في الکتاب مريم)[2]

  راه دوم. معرفي با عدد: شيوه دوم، بيان تعداد افراد خاص است. قرآن نقباي بني اسرائيل را با عدد مي­شناساند؛ مانند: (و بعثنا منهم اثني عشر نقيبا)[3]

  راه سوم: معرفي با ويژگي و صفت: شناساندن با ويژگي‌هاي فرد، بهترين راه معرفي است، زيرا راه را بر سودجويان مي­بندد. نام جعلي درست کردن آسان است؛ ولي ويژگي­هاي هر فرد، مخصوص او است. همچنين قرآن، از افرادي نام مي برد كه با آن كه پيامبر صل الله عليه و آله و سلم را كاملاً با نام مي شناختند؛ ولي باز او را انكار مي‌كردند. قرآن کريم، اهل بيت را در آيه­هاي تطهير، مباهله، ولايت[4] و... با اين روش معرفي کرده است. امام مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف نيز در قرآن با اين روش شناسانده شده است.  اينک بررسي چند آيه از آيات مهدويت:

  آيه اول: آيا مي­توان زنده بودن امام مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف  را از قرآن استفاده کرد؟

برخي آيه­هاي قرآن کريم، وجود امام و حجت را بر روي زمين مي­رسانند. يکي از اين آيات ، آيه چهارم سورة قدر است:

(تنزل الملائکه و الروح فيها باذن ربهم من کل امر)

در شب قدر فرشتگان و روح با اجازه پروردگارشان براي هر امري فرود مي آيند.

فعل «تنزّل» مضارع است و استمرار و تداوم را مي­رساند؛ پس هر سال، شب قدر دارد. در شب قدر، فرشتگان و روح نازل مي­شوند. از طرفي هر انسان، توانايي پذيرش فرشتگان - به ويژه روح که برتر از فرشتگان است- را ندارد و بايد انساني در مرتبه پيامبر گرامي اسلام صل الله عليه و آله و سلم باشد تا اين قابليت را دارا باشد. اما هم اکنون در شب قدر، فرشتگان و روح بر چه کسي نازل مي­شوند؟ اميرمؤمنان علي عليه السلام فرمود:

«شب قدر، در هر سال است و امر سال در آن شب نازل مي­شود. براي اين امر، والياني پس از رسول خدا وجود دارد».

ابن عباس پرسيد: «اينان چه کساني هستند؟» فرمود: «من و يازده نفر از نسل و فرزندان من.»[5]

  آيه دوم: اگر بخواهيم ويژگي‌هاي عصر ظهور مهدي امت را به بهترين شکل بيان کنيم، آيه­اي بهتر از آية 55 سوره نور نمي­يابيم. در اين آيه، خداوند به مؤمنان صالح وعده مي­دهد و وعده او حق و يقيني است.[6] اما اين وعده چيست؟ بهتر است آيه را بخوانيم و وعده هاي الهي را در آن ببينيم.

(وعد الله الذين آمنوا منکم و عملوا الصالحات ليستخلفنّهم في الارض کما استخلف الذين من قبلهم و ليمکّننّ لهم دينهم الذي ارتضي لهم و ليبدّلنّهم من بعد خوفهم أمناً يعبدوني لا يشرکون بي شيئا)

خداوند، به مؤمنان درستكار شما وعده داده است آنان را در زمين جانشين مي­کند؛ همچنان که گروهي از پيشينيان را جانشين کرده و ديني که برايشان مي­پسندد، بگستراند و بعد از بيمناکيشان به آنان امنيت مي­بخشد که آن زمان،  من را مي­پرستند و چيزي را شريکم قرار نمي‌دهند.

وعده­هاي خداوند به مؤمنان صالح

1- تمام زمين را در اختيارشان مي­گذارد؛ همانند حکومت‌هاي صالحان گذشته؛ چون نوح و داود و سليمان.

2- دين آنان را در تمام زمين برتري و گسترش مي­دهد؛ ديني که خداوند براي انسان‌ها پسنديده است؛ يعني اسلام همراه با ولايت اهل بيت «عليهم السلام» که جريان غدير و آيه‌هاي مربوط به آن ، آن را مي­رساند.

3- امنيت و آرامش را جايگزين ترس و وحشت مؤمنان درستکار قرار مي­دهد. البته امنيت کامل، زماني حاصل مي­شود که سراسر زمين در اختيار مؤمنان با تقوا باشد و دشمن قابل توجهي  مقابل آنان نباشد.

4- نتيجه اين حکومت، از ميان رفتن جلوه­هاي شرک و نفاق و پرستش خداي يکتا است. در پرتو آن، برکت از آسمان و زمين آشکار مي‌شود و همگان در رفاه و آسايش قرار مي­گيرند.

  رسول خدا  صل الله عليه و آله و سلم در ذيل اين آيه فرمود:
 وقتي قائم ما قيام کند، زمين را پر از عدل و داد مي­کند، پس از آن که لبريز از ظلم و ستم شده باشد

و فرمود:
خوشا به حال صبرپيشگان در پنهاني او و خوشا به حال ياري‌کنندگانش در قيام او.[7]

نكته مهم، اين كه وعدة خدا، حق و تخلف ناپذير است؛ ولي جهاني‌شدن آيين الهي تا كنون اتفاق نيفتاده است؛ به همين سبب مفسر بزرگ قرآن، مرحوم طبرسي رحمه الله در تفسير اين آيه مي‌گويد:
چون گسترش دين در سراسر زمين و جهانگير شدن آيين، از گذشته تا كنون پديدار نشده است، به يقين، اين امر در آينده اتفاق خواهد افتاد؛ زيرا جهاني شدن دين اسلام، وعده‌اي الهي است و وعدة خدا، تخلف‌پذير نيست.[8]

امام سجاد عليه السلام پس از تلاوت آيه فوق فرمود:

به خدا سوگند! اينان شيعيان ما هستند. خداوند به دست مردي از ما، اين كار را در حق آنان خواهد كرد و آن مرد، مهدي اين امت است و او همان كسي است كه پيامبر صل الله عليه و آله و سلم (دربارة او) فرموده است: «اگر از عمر دنيا جز يك روز نمانده باشد، خداوند آن روز را چنان طولاني كند تا مردي از خاندان من حاكم جهان گردد. نام او هم نام من است. او زمين را از عدل و داد پر خواهد كرد همان گونه كه از ظلم و ستم لبريز شده باشد.»[9]

در پايان، يادآور مي‌شويم، اهل سنت نيز رواياتي آورده‌اند كه آياتي از قرآن را درباره حضرت مهدي(عج) و حكومت جهاني آن حضرت مي‌داند؛ براي نمونه فخر رازي در ذيل آيه‌3 سوره‌ بقره، از مصاديق «غيب»، مهدي آل محمد(عج) را مي‌داند كه بايد به آن ايمان داشت.[10]

پی نوشت ها:

[1]. آل عمران:144.
[2]. مريم: 16.
[3]. مائده:12.
[4]. احزاب: 32؛ آل عمران:61؛ مائده:55..
[5]. اصول کافي، ج1،ص 532، ح11.
[6]. در بيش از بيست آيه قرآن، حق بودن وعده‌هاي خداوند و تخلف ناپذير بودنشان بيان شده است.
[7]. بحارالانوار، ج 36، ص 304، باب 41، ح 144.
[8]. مجمع البيان، ج7، ص152.
[9]. همان.
[10]. تفسير فخر رازي.

منبع:http://www.emam12.com